Η στιγμή που αλλάζει τα πάντα
Ο ήλιος είχε βρεθεί στην κορυφή του μπλε καμβά και ετοιμαζόταν σιγά-σιγά για το ταξίδι της επιστροφής του στη σκοτεινή άβυσσο. Ή με απλά λόγια, ήταν περίπου 14:00 η ώρα ενός μεσημεριού του Μαρτίου όταν το τηλέφωνο χτύπησε και ο νοσοκόμα/μαία με ενημέρωσε ότι το αγοράκι μας γεννήθηκε υγιέστατο. Για λόγους που δε θα αναλύσω η απουσία μου από το πλευρό της οικογένειας μου κατά την ευτυχέστερη ημέρα της ζωής μου κατέστη απαγορευτική, ελέω Covid.
Τρεις μέρες μετά τον τοκετό είδα για πρώτη φορά το παιδί μου δια ζώσης. Φανταζόμουν αυτή τη στιγμή ως τη μαγική «σφραγίδα» αιώνιας αγάπης μεταξύ του τριγώνου παιδιού, μητέρας, πατέρα και μια έκρηξη πολύχρωμων συναισθημάτων να κατακλύζουν τη ψυχή σου. Ήταν ακριβώς έτσι. Είδα στα κλεφτά τον μικρό, στην αγκαλιά της μητέρας του κατά την έξοδο τους από το νοσοκομείο. Ωχρός από τον ίκτερο και τσαλακωμένος από την υπερπροσπάθεια του τοκετού.
Τα πρώτα βήματα της γονεϊκότητας
Από τις πρώτες ώρες, προσπαθήσαμε να διαχειριστούμε καταστάσεις πρωτόγνωρες που σχετίζονταν με την επιβίωση ενός μικροσκοπικού ανθρώπου, χωρίς αυτός να διαθέτει τις ικανότητες να σου εκφράσει αυτό που θέλει ή τι νιώθει. Κάθε διαδικασία φάνταζε ένα στοίχημα για εμάς, τους νέους γονείς. Σκεφτόμασταν ότι ήταν είναι τόσο μικρούλης που φαίνεται εύθραυστος. Πως θα του αλλάζαμε πάνα, πως θα τον κρατήσουμε για να τον πλύνουμε, πως θα ετοιμάσουμε το γάλα του, αυτό θα έχει την κατάλληλο θερμοκρασία;
Η έλλειψη βοήθειας ή καθοδήγησης από κάποιον μπαρουτοκαπνισμένο σε αντίστοιχες καταστάσεις, όπως παππούδες, γιαγιάδες, θείους και θείες, έφεραν στο προσκήνιο ένα γεγονός που δεν είχαμε έως τώρα συνειδητοποιήσει. Ο σύντροφος σου είναι ο μοναδικός συνοδοιπόρος σ’ αυτή την περιπέτεια.
Καθώς τα αισθήματα της απόλυτης χαράς και ευτυχίας, έδιναν την θέση τους σε αυτά του άγχους και της κούρασης από συσσωρευμένη αυπνία, χρειάστηκαν συνεχόμενες προσπάθειες διατήρησης των ισορροπιών στη μεταξύ μας σχέση. Χαράζοντας κοινή πορεία, ξεκινήσαμε, λοιπόν, να κάνουμε ότι θυμόμασταν από αντίστοιχες καταστάσεις με ανίψια ή άλλα πιτσιρίκια με τους γονείς των οποίων συναναστρεφόμασταν.
Οι δυσκολίες που σε κάνουν πιο δυνατό
Σιγά-σιγά ξεκαθάριζε ο ουρανός από τα μαύρα σύννεφα του άγχους και της απαισιοδοξίας. Το φως το ήλιου μάς άγγιζε και η αυτοπεποίθηση γέμιζε το είναι μας. Βρίσκαμε τα πατήματα μας.
Η πρώτη πραγματικά τραυματική εμπειρία μας ήταν όταν ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ αρρώστησε από μια απλή ίωση. Κουρνιασμένο στην αγκαλιά της μητέρας του και ήσυχο. Πολύ ήσυχο. Βέβαια, τώρα τα φέρνουμε στη μνήμη μας ως κάτι απλό και ασήμαντο αλλά για τότε, πιστέψτε με, ήταν το χειρότερο πράγμα είχε συμβεί στη ζωή μας.
Αργότερα, οι δυσκολίες διαδέχονταν η μια την άλλη με παιδικές ασθένειες, χτυπήματα, ανάγκη για χειρουργική επέμβαση, καθυστέρηση ομιλίας και ανάπτυξης λόγω υγρού στο αυτί, μαθήματα λογοθεραπείας, έναρξη σε παιδικό σταθμό που σήμαινε περισσότερες ιώσεις.
Οι πιο όμορφες σελίδες γράφονται κάθε μέρα
Τεσσεράμιση χρόνια μετά την πρώτη μας συνάντηση στο μαιευτήριο μπορώ να σου πω ότι γονιός σημαίνει να μαχόμαστε καθημερινά για να γράψουμε στις κενές σελίδες που μου παραδόθηκαν εκείνο το μεσημέρι του Μαρτίου, τις ομορφότερες λέξεις και τα ομορφότερα γράμματα που μπορούμε.
Το καύσιμο σε αυτή την προσπάθεια είναι κάθε γάργαρο γέλιο, κάθε βλέμμα με τα αθώα του μάτια να κοιτάζουν βαθιά στην ψυχή σου. Μα πάνω απ’ όλα, κάθε ικανοποίηση που παίρνει το παιδί όταν μαθαίνει κάτι νέο, όταν καταφέρνει κάτι μόνος του, όταν το πλοίο της περιέργειας δε πιάνει ποτέ λιμάνι, παρά μόνο συνεχίζει το ταξίδι του προς κάθε κατεύθυνση.
Γράφει ο Νίκος Κ. από τη συντακτική ομάδα της Biosophy.